گزیده اشعار - قطعات

کدام رنجی است که نصیبِ من نشده باشد و کدام غمی است که نویدِ آن به من نرسیده باشد؟ [شاعر می‌خواهد بگوید که تمامی رنج‌های عالم بر او فرود آمده است.]

اگر قرار بود غمِ دلِ من به اندازه طولِ عمرم باشد، بی‌شک در این دنیا جاودانه می‌شدم؛ [چرا که غم، سراسرِ وجود و زمانِ مرا فراگرفته است و گویی خودِ عمرِ من است].

به خاطر رنج‌های درونی، همچون قطعه‌ طلایی که در آتش گداخته باشد به خود می‌پیچم و از شدتِ اضطراب و پریشانی، مانند شاخه‌ بید بر خویشتن می‌لرزم.

دیگر هیچ امیدی ندارم که بتوانم از کسی چشم‌داشتی داشته باشم؛ امیدِ من از همه جا بریده است و حتی امید به «امید داشتن» نیز از میان رفته است.

بنگر که حال و روزم چگونه است که حتی در شب و روز، غم از نورِ مهتاب به سراغم می‌آید و حرارتِ خورشید برایم همچون آتشِ سوزان است.

روزگار زمانی به من روی خوش نشان داد [سپید بود]، اما اکنون همان روزگار، احوالِ مرا تیره و تار می‌کند؛ عجب سپیدیِ عجیبی! [کنایه از اینکه آن سپیدیِ اولیه نیز سرانجامی جز سیاهی نداشت].