رباعیات
شمارهٔ ۶۸
ملکالشعرای بهار
ای روح روان که فارغ از این بدنی
جویای عزیزکردهٔ خویشتنی
ای خفته به خاک ، من تو هستم تو منی
من فرزندم تو مادر ممتحنی