رباعیات
شمارهٔ ۵۱
ملکالشعرای بهار
گر مدحی از ابنای بشر می گوبم
نه چون دگران به طمع زر می گویم
آنان پی جلب نفع کوبند مدیح
من مدح پی دفع ضرر می گویم