رباعیات
شمارهٔ ۳۳
ملکالشعرای بهار
گر مانده و ناتوان و گر خسته و زار
ما وز طلبش دست کشیدن ، زنهار
افتان خیزان رسیم تا منزل دوست
پرسان پرسان روبم تا خیمهٔ یار