رباعیات
شمارهٔ ۱۹
ملکالشعرای بهار
این قلب که محزون تر از او پیدا نیست
وین چشم که پرخون تر از او پیدا نیست
دانی ز چه آن شکسته وین خونین است
زان حسن که افزون تر از او پیدا نیست