رباعیات
شمارهٔ ۵
ملکالشعرای بهار
از دامن کوه لاله ناگه برجست
گلگون رخی و تیشهٔ سبزی در دست
با فرق سر دریده گویی فرهاد
از خاک برون آمد و بر سنگ نشست