مثنویات
شمارهٔ ۲۱ - طبیبان وطن
ملکالشعرای بهار
ز بس گفتند ایران بی حساب است
ز بس گفتند ایرانی خراب است
ز بس گفتند این ملت فضولند
ز بس گفتند این مردم جهولند
ز بس گفتند ملت جان ندارد
مریض مملکت درمان ندارد
کنون پر گشته گوش ما از این ساز
دگر نبود اثر در هیچ آواز
طبیبانی که دانایان رازند
مریضان را ز درد آگه نسازند
نگویند این مرض صعب و خطیر است
دربغاکاین مریض از عمر سیر است
نگوبند آه ای بیچاره ناخوش
تو امشب مرد خواهی ، ساعت شش
اگر خون آید از حلقش ، بشویند
وگر نبضش شودکاهل ، نگویند
بگویندش مباش این قدر مرعوب
مهیا شوکه فردا می شوی خوب
وزپن سو، دست بر درمان شایند
ز روی علم درمانش نمایند
چو دردش گوبی و درمان نگویی
یقین می دان تو عزرائیل اویی
طبیبانی که در بالین مایند
به عزرائیل دلالی نمایند
چو تبخالی زند از غلظت خون
بگویند آه طاعون است ، طاعون
کر استفراغکی بینند در ما
بگویند آخ « کلرا» واخ « کلرا»
چنین گویند تا آنگه که بیمار
ببازد دل ، بیفتد خسته و زار
نه خود یک لحظه درمانش پذیرند
وگر درمان کنی دستت بگیرند
طبیبان وطن زین ساز و این بر
نمی سازند معجونی بجز مرگ