منظومهها - ارمغان بهار
فقرۀ ۵۶
ملکالشعرای بهار
به مرد مه سال ( زیاد سال ) افسوس ( استهزاء ) مکن ، چه تو نیز بسیار مه سال شوی
به مردم بر افسوس و خواری مکن
بویژه به مه سال مردکهن
که روزی تو مه سال گردی و پیر
همان بینی از رب بدکان هژبر