اشعار محلی
شمارهٔ ۷ - قطعه
ملکالشعرای بهار
ای بهار طور نمیری که بگن شکرکه مرد
گور بگورکه ز دستش بعذاب عالم بود
خوب آدم بمیره طورکه مخلوق بگن
ایها الناس کیک ه مرد عجب آدم بود