غزلیات
شمارهٔ ۸۱
ملکالشعرای بهار
ز نادرستی اهل زمان شکسته شدیم
ز بس که داد زدیم آی دزد خسته شدیم
ز عشق دست کشیدیم و بهر کشتن خویش
به پایمردی اغیار دسته دسته شدیم
خراب گشت وطنخواهی از من و تو بلی
میان میوهٔ شیرین زمخت هسته شدیم
سری به دست شمال و سری به دست جنوب
بسان رشته در این کشمکش گسسته شدیم
چو رشته ای که به جهد از میان گسسته شود
جدا شدیم زخوبش و به غیر بسته شدیم
ز بی حیایی اغیار و بی وفایی یار
به جان دوست که یکباره دل شکسته شدیم
من و بهار به نیروی عشق ازین غرقاب
بساط خویش کشیدیم و فر خجسته شدیم