آی واژه - ملک‌الشعرای بهار - قصاید - شمارهٔ ۱۳۸

نگر به زلف و بنا گوش آن بت کشمیر یکی ز ساده پرند و یکی ز سوده عبیر

دو پیشه دارد بر جان و دل دو طرهٔ او یکی گذارد بند و یکی نهد زنجیر

شگفتم آید زان دل در آن بر سمین یکی به طبع حدید و یکی به لطف حریر

برمن آمد آراسته به هم رخ و زلف یکی چو لیله مظلم یکی چو بدر منیر

بگفت چند بهم بر، من و تو بنشینیم یکی به رنج دچار و یکی به عشق اسیر

جواب دادم زان کم نژند شد دل و جان یکی ز گیتی ریمن یکی ز چرخ اثیر

ز رنج سیم و زر ایدون شده است چشم و رخم یکی به گونهٔ سیم و یکی به رنگ زریر

بگفت سوی چمن شو که سیم و زرگیری یکی ز چهرهٔ نسرین یکی ز دیدهٔ تیر

به باغ و بستان بینی نگارخانهٔ چین یکی پر از تمثال و یکی پر از تصویر

نهاده معجزهٔ خویش، موسی و داود یکی به شاخ درخت و یکی به روی غدیر

سرشگ ابر بهاری به آبگیر درون یکی است حلقه نگار و یکی است حلقه پذیر

برد شقیق و گل سرخ را به باغ و به راغ یکی ز مرجان تاج و یکی ز عود سریر

همی بنالد رعد و همی بتابد برق یکی چو جان مخالف یکی چو تیغ امیر

قصاید