آی واژه - ملک‌الشعرای بهار - قصاید - شمارهٔ ۶۱

بگذشت اردی بهشت و آمد خرداد خیز که باید قدح گرفت و قدح داد

اول خرداد ماه و وقت گل سرخ وقت گل سرخ و اول مه خرداد

آمد خرداد ماه با گل سوری داد بباید کنون به عیش و طرب داد

بر گل سوری خوش است بادهٔ سوری وبژه ز دست تو ماهروی پریزاد

گل شکفد بامداد از بر گلبن چون دو رخ لعبتان خلخ و نوشاد

صبح دوم کافتاب خندد بر کوه بر سر یک شاخ ، گل بخندد هفتاد

باد به شبگیر چون زند ره بستان تاب درافتد به زلف سنبل و شمشاد

چون سر زلفین دلبری که ز جورش رفته بر و بوم عمر من همه بر باد

جور پسندند خوبرویان بر من فریاد از جور خوبروبان فریاد

ای ز جفایت شده خراب دل من هم به وفا روزی این خراب کن آباد

بیداد اکنون نه درخور است که گشتست گیتی از عدل شاه پر دهش و داد

ملک یکی خانه ایست بنیادش عدل خانه نپاید اگر نباشد بنیاد

داد و دهش گر بنا نهند به کشور به که حصاری کنند ز آهن و پولاد

شکر خداوند را که داد و دهش را طرف بنائی نهاد پادشه راد

پادشه دادگر مظفر دین شاه آنکه ز عدلش بنای ظلم برافتاد

ظلم برون شد چو او درآمد بر تخت فتنه فرو شد چو او ز مام جهان زاد

فر و بزرگی بیامد ار ز بر عرش دست بکش پیش تخت شاه در استاد

خرم و شاداست بخت شاه که گشته است کشور از او خرم و رعیت از او شاد

ار جو کازاین بنای فرخ قانون ملک بماند همیشه خرم و آباد

قصاید