آی واژه - ملک‌الشعرای بهار - قصاید - شمارهٔ ۶۰

باد خراسان همیشه خرم و آباد دشت و دیارش ز ظلم و جور تهی باد

دشت و دیار ار ز ظلم و جور تهی گشت ملک بماند همیشه خرم و آباد

ملک یکی خانه ایست بنیادش عدل خانه نپاید اگر نباشد بنیاد

داد و دهش گر بنا نهند به کشور به که حصاری کنند ز آهن و پولاد

خصم ببستند و شهر و ملک گشودند شاهان از فر و نیروی دهش و داد

و آنکو باد جفا و جور به سر داشت سرش به خاک اندرست و ملکش بر باد

شکر خداوند را که داد و دهش را طرفه بنائی نهاد پادشه راد

خسرو گیتی ستان مظفر دین شاه آنکه ز عدلش بنای ظلم برافتاد

داده خدایش خدایگانی و شاهی باز نگیرد خدای آنچه به کس داد

ملک عروسی است عدل و دادش کابین در ده کابین و شو مر او را داماد

طایر دولت که هرکسش نتوان بست بال و پر خوبش جز به سوی تو نگشاد

مسند شرع و سریر حکم تو داری خصم تو دارد غریو و ناله و فریاد

اینک بنگر بهار را که شدش طبع شیفته بر مدح تو چو کاه به بیجاد

داند کش طبع را چه پایه و مایه است آنکه بداند شناخت شاهین از خاد

بود درین آستان پدرش صبوری چندی مدحت سرای و داد سخن داد

قصاید