رباعیات
رباعی شمارۀ ۱۱۰
مهستی گنجوی
در ره چو بداشتم به سوگندانش
از شرم عرق کرد زخ خندانش
پس بر رخ زرد من بخندید به لطف
عکس رخ من فتاد بر دندانش