ترانه‌های خیام (صادق هدایت) - دم را دریابیم [۱۴۳-۱۰۸]

در این کلام، شاعر با نگاهی واقع‌گرایانه و فلسفی به گذر عمر، بر پوچی و بی‌اعتباریِ جهانِ مادی تأکید می‌ورزد. او معتقد است که چون اساسِ هستی بر ناپایداری بنا شده است، نباید فرصت را از دست داد.

از منظر گوینده، تنها دستاوردِ ارزشمندِ حیات، غنیمت شمردنِ لحظات، شادخواری و بهره‌مندی از هنر و زیبایی‌ست؛ چرا که در نهایت، غیر از خوش‌باشی و لذت از دم، باقیِ امور جهان، سرابی بیش نیست.