ترانه‌های خیام (صادق هدایت) - هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴]

این رباعی به پرسشگری درباره سرنوشت محتوم انسان و بی‌خبری او از تقدیر الهی می‌پردازد. شاعر با لحنی جسورانه و تردیدآمیز، تضاد میان لذت‌های ملموس دنیوی و وعده‌های مبهم اخروی را به تصویر می‌کشد.

درونمایه اصلی اثر، دعوت به زیستن در لحظه و بهره‌مندی از فرصت‌های نقد زندگی است؛ چرا که حقیقتِ آشکارِ لذت، ارزشی فراتر از وعده‌های نسیه‌ای دارد که هیچ‌کس از صحت و چگونگی آن‌ها آگاه نیست.