ترانههای خیام (صادق هدایت) - هرچه باداباد [۱۰۰-۷۴]
رباعی ۸۱
خیام
روزی که نهال عمر من کنده شود،
و اجزام ز یک دگر پراکنده شود؛
گر زان که صراحیی کنند از گل من،
حالی که ز باده پر کنی زنده شود.