ترانههای خیام (صادق هدایت) - گردش دوران [۵۶-۳۵]
رباعی ۳۷
خیام
یک چند به کودکی به استاد شدیم؛
یک چند ز استادی خود شاد شدیم؛
پایان سخن شنو که مارا چه رسید:
چو آب برآمدیم و چون باد شدیم!