رباعیات

این دو بیت به زیبایی دیدگاهِ شاعر را در بابِ تقابلِ میانِ زیستِ صادقانه و آمیخته به عشق با ریاکاری و تظاهرِ زاهدانه تبیین می‌کند. شاعر معتقد است که لذت بردن از لحظاتِ گذرای زندگی و همراهی با نیکوان، بسیار اصیل‌تر و انسانی‌تر از پنهان شدن پشتِ نقابِ زهدِ دروغین است.

در نگاهِ شاعر، عشق و مستی که نشانه‌هایِ زنده بودنِ دل است، هرگز نمی‌تواند گناهی نابخشودنی باشد. او با منطقی کنایه‌آمیز استدلال می‌کند که اگر پاک‌دلان و عاشقان قرار باشد به دوزخ بروند، پس مفهومِ بهشت و سعادت نیز زیر سؤال می‌رود، چرا که هیچ‌کس از خطا و نقص مبرا نیست.