رباعیات

این ابیات بیانگر تقابل میان اندیشه‌های عمیق و توانایی بیان آن‌هاست. شاعر میان حقایق درونی خود و ترس از آشکار کردن آن‌ها در کشاکش است؛ گویی حقیقتی بزرگ (خورشید) در جان او نهفته است که نمی‌تواند آن را پنهان نگاه دارد و همزمان، نمی‌تواند آن را به زبان آورد.

درونمایه اصلی، حکایتِ دشواریِ تفسیرِ حکمت‌های متعالی است که از دریای تفکر برآمده‌اند. شاعر گویی گوهری گران‌بها از ژرفای اندیشه به دست آورده، اما بیم و هراس از آشکار کردن و تحلیلِ نهاییِ آن، او را به سکوت واداشته است.