رباعیات

این ابیات بر مدار عزت‌نفس، آزادگی و قناعت می‌گردد. شاعر با ترسیم تصویری از زندگی بسیار ساده و به دور از تجمل، بر این باور است که اگر انسان بتواند با حداقل‌های معیشت، یعنی نانی اندک و آبی گوارا، قانع باشد، نیازی به تن‌دادن به ذلت و خدمت به دیگران نخواهد داشت.

درونمایه اصلی این قطعه، نفی وابستگی انسان به هم‌نوعان و تأکید بر استقلال فردی است. از دیدگاه شاعر، در حالی که می‌توان با تکیه بر خود و قناعت به داشته‌های ناچیز، آزادانه زیست، بردگی و فرمان‌برداری از کسانی که هیچ برتری ذاتی بر انسان ندارند، عملی بیهوده و خلاف شأن انسانی است.