رباعیات

این ابیات که فضای فکری خیامی دارند، نگاهی کنایه‌آمیز به وعده‌های اخروی و لذت‌های بهشتی دارند. شاعر با زیرکی و طنزی ظریف، میان خوشی‌های زمینی که در این جهان تجربه می‌شود و پاداش‌های اخروی که در کتب دینی وعده داده شده است، شباهتی برقرار می‌کند تا به این نتیجه برسد که لذت بردن از زندگی، گناهی نابخشودنی نیست.

درونمایه اصلی این شعر، دعوت به غنیمت شمردن دم و دوری از ریاکاری است. شاعر با استدلالی منطقی، این پرسش را مطرح می‌کند که اگر هدف نهاییِ رستگاری، رسیدن به کامروایی و بهره‌مندی است، چرا باید لذت‌های دنیوی را که دست‌مایه‌ای مشابه با همان وعده‌های اخروی دارند، بر خود حرام کرد.