رباعیات

این ابیات با نگاهی عمیق و فلسفی به ناپایداری زندگی و گذر شتابان عمر، انسان را به رهایی از دغدغه‌های بیهوده و رنج‌های ذهنی فرا می‌خواند. شاعر معتقد است از آنجا که پایان قطعی زندگی مرگ است، صرف کردن زمان در خودخواهی یا درگیر شدن در پیچیدگی‌های ذهنی پیرامون هستی و نیستی، تنها به هدر رفتن عمر می‌انجامد.

مضمون محوری اثر، دعوت به غنیمت شمردن دم و دوری از تشویش‌های بی‌پایان است. شاعر پیشنهاد می‌دهد که چون سایه مرگ همواره بر سر زندگی سنگینی می‌کند، بهترین راه برای تحمل این دشواری، پناه بردن به بی‌خبری یا آرامشی است که انسان را از درد آگاهی نسبت به فنای خویش دور نگه می‌دارد.