رباعیات

این ابیات بر گذرایی و ناپایداری جهان تأکید دارند و با رویکردی واقع‌گرایانه، انسان را از فریفته شدن به ظواهر فریبنده دنیا برحذر می‌دارند. نگاه حاکم بر این اشعار، دعوت به درک محدودیت عمر و بهره‌مندی خردمندانه از فرصت‌های زیستن پیش از پایان یافتن دوران است.

مفهوم کلی این ابیات، هشداری است به مخاطب تا با شناخت ماهیت زودگذر هستی، از دل‌بستگی به آنچه به ظاهر آراسته می‌نماید پرهیز کند و پیش از آنکه دست روزگار فرصت زندگی را از او بستاند، سهم خود را از شادکامی و زندگی کسب کند.