رباعیات

این ابیات با تکیه بر فلسفه گذرا بودن عمر، انسان را به غنیمت شمردن لحظات حال دعوت می‌کند. شاعر با تصویرسازی از نور ماه که هم شب را روشن می‌کند و هم بر مزار مردگان خواهد تابید، تقابل میان زیبایی‌های جاری زندگی و ناپایداری هستی را به شکلی تأمل‌برانگیز و در عین حال آرام‌بخش به تصویر می‌کشد.

مضمون محوری این اشعار، پرهیز از اندوهِ بیهوده درباره آینده و تمرکز بر لذت بردن از دَمِ نقد است؛ چرا که طبیعت و چرخ روزگار بی‌خبر از هیاهوی آدمی مسیر خود را طی می‌کنند و ما نیز در نهایت به خاک می‌پیوندیم، پس شایسته است که زندگی را به شادی سپری کنیم.