رباعیات

این ابیات بر مفهوم غنیمت شمردن دم و بهره‌مندی از لحظه‌های گذرا تأکید دارند. شاعر در فضایی سرشار از تصویرسازی‌های طبیعت‌گرایانه، مخاطب را به شادخواری و غنیمت دانستن فرصت‌های دیدار با یاران و زیبایی‌های بهاری فرا می‌خواند.

درون‌مایه اصلی کلام، اشاره به ناپایداری و بی‌اعتباری روزگار است. شاعر معتقد است از آنجا که تقدیر نهایی هر انسان، بازگشت به خاک و فراموشی است، شایسته است که انسان تا زنده است، از اندوه دوری کرده و با خرمی و شادمانی زندگی کند.