رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷
خیام
این کهنه رباط را که عالم نام است
و آرامگه ابلق صبح و شام است
بزمی ست که وامانده صد جمشید است
قصریست که تکیه گاه صد بهرام است