رباعیات

این ابیات با نگاهی فلسفی و ژرف به گذرا بودن عمر، انسان را به غنیمت شمردن لحظات دعوت می‌کند. شاعر با یادآوریِ گریزناپذیر بودن مرگ، تأکید دارد که به جای غصه خوردن برای ناملایمات روزگار، باید از فرصتِ کوتاه حیات بهره برد و با شادی و آرامش زندگی کرد.

نگاه شاعر به مرگ، نه یک پدیده وحشتناک، بلکه بخشی از چرخه طبیعت است که آدمی را به بازگشت به خاک فرا می‌خواند؛ از این رو، یگانه راه خردمندانه، لذت بردنِ آگاهانه از زندگی در کنار پذیرش ناپایداری جهان است.