دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۲۲
خاقانی
تا بود جوانی آتش جان افزای
جان باز چو پروانه بدم شیفته رای
مرد آتش و اوفتاد پروانه ز پای
خاکستر و خاک ماند از آن هر دو بجای