دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۰۷
خاقانی
تا زلف تو بر بست به رخ پیرایه
بر عارض تو فکند مشکین سایه
ای حور جنان تو پیش من راست بگو
شیر تو که داده است، که بودت دایه؟