دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۳۰۶
خاقانی
گفتم پس از آن روز وصال ای دلخواه
شب های فراقت چه دراز آمد آه
گفتا شب را در این درازی چه گناه
شب روز وصال است که گردیده سیاه