دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۹۵
خاقانی
خاقانی عمر گم شد، آوازش ده
دل هم به شکست می رود، سازش ده
جان را که تو راست از فلک عاریتی
منت مپذیر، عاریت بازش ده