دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۸۷
خاقانی
دل هرچه کند عشق فزون آید از او
شد سوخته بوی صبر چون آید از او
شاید که سرشک خون برون آید از او
کان رنگ بزد که بوی خون آید از او