دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۶۵
خاقانی
تا بشنودم کاهوی شیرافکن من
ماتم زده شد چون دل بی مسکن من
حقا و به جان او که جان در تن من
بنشست به ماتم دل روشن من