دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۲۴۰
خاقانی
چون سایه اگر باز به کنجی تازم
همسایهٔ من سایه نبیند بازم
ور سایه ز من کم کند آن طنازم
از سایهٔ خود هم نفسی بر سازم