دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۹۱
خاقانی
ماند به بهشت آن رخ گندم گونش
عشاق چو آدم است پیرامونش
خاقانی را نرفته بر گندم دست
عمدا ز بهشت می کند بیرونش