دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۷۲
خاقانی
دل کوفته ام چو تخمکان ز آتش قهر
لب شسته به هفت آب ز آلایش دهر
تو بذر قطونا شدی ای شهرهٔ شهر
بیرون همه تریاک و درون سو همه زهر