دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۶
خاقانی
خاقانی را آنکه بود سلطان هنر
چون شمع بسی نشست بر کرسی زر
اکنون چو چراغ است به کشتن درخور
بر نطع نشسته اشک ریزان در بر