دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۴۶
خاقانی
رخسار تو را که ماه و گل بنده بود
لشکر گه آن زلف سر افکنده بود
زلفت به شکار دل پراکند آری
لشکر به شکارگه پراکنده بود