دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۴
خاقانی
دریاب که دل برفت و تن هم بنماند
وان سایه که بد نشان من هم بنماند
من در غم تو نماندم این خود سخن است
کاینجا که منم جای سخن هم بنماند