دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۲
خاقانی
دیدی که نسیم نوبهاری بوزید
ما را ز بهار ما نسیمی نرسید
دردا که چو گل پردهٔ خلوت بدرید
آن گل رخ ما پرده نشینی بگزید