دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۶۹
خاقانی
نور رخ تو طلسم خورشید شکست
خورشید ز شرم سایه از خلق گسست
رخ زرد و خجل گشت و به مغرب پیوست
پیرایه سیه کرد و به ماتم بنشست