دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۵۷
خاقانی
مرغی که نوای درد راند عشق است
پیکی که زبان غیب داند عشق است
هستی که به نیستیت خواند عشق است
و آنچ از تو تو را باز رهاند عشق است