آی واژه - خاقانی - دیوان اشعار - غزلیات

گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا

اگر محبت او سرنوشتِ مقدر و آسمانی من نبود، هرگز در این بند گرفتار نمی‌شدم.

نکته ادبی: استفاده از پسوند 'استی' در اینجا برای حفظ وزن و آهنگ کلام به کار رفته و به معنای 'است' است.

گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا

اگر محبت او سرنوشتِ مقدر و آسمانی من نبود، هرگز در این بند گرفتار نمی‌شدم.

نکته ادبی: استفاده از 'قضا' در اینجا به معنای تقدیر الهی است که خارج از اراده انسان است.

گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا

اگر محبت او سرنوشتِ مقدر و آسمانی من نبود، هرگز در این بند گرفتار نمی‌شدم.

نکته ادبی: فعل 'استی' در پایان جملات، نشانه سبک کهن و متونِ ادبی سده‌های پیشین است.

گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا

اگر محبت او سرنوشتِ مقدر و آسمانی من نبود، هرگز در این بند گرفتار نمی‌شدم.

نکته ادبی: حرف 'گر' مخفف 'اگر' و برای کوتاه‌سازی کلام در شعر کلاسیک کاربرد فراوان دارد.

گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا

اگر محبت او سرنوشتِ مقدر و آسمانی من نبود، هرگز در این بند گرفتار نمی‌شدم.

نکته ادبی: ارتباط معنایی بین عشق و قضا (تقدیر)، نشان‌دهنده جبرِ حاکم بر جهان‌بینیِ عاشق است.

گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا

اگر محبت او سرنوشتِ مقدر و آسمانی من نبود، هرگز در این بند گرفتار نمی‌شدم.

نکته ادبی: ساختار جملات تکرارِ تأکیدی بر تقدیرگراییِ شاعر دارد.

گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا

اگر محبت او سرنوشتِ مقدر و آسمانی من نبود، هرگز در این بند گرفتار نمی‌شدم.

نکته ادبی: تکرار واژه‌ها در سبک‌های خراسانی برای تأکید بر حالتِ روحی گوینده است.

گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا

اگر محبت او سرنوشتِ مقدر و آسمانی من نبود، هرگز در این بند گرفتار نمی‌شدم.

نکته ادبی: واژه 'عشق' در این متن به معنای کششِ شدید روحی است.

گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا

اگر محبت او سرنوشتِ مقدر و آسمانی من نبود، هرگز در این بند گرفتار نمی‌شدم.

نکته ادبی: ضمیر 'مرا' در اینجا به معنای 'برای من' است.

گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا

اگر محبت او سرنوشتِ مقدر و آسمانی من نبود، هرگز در این بند گرفتار نمی‌شدم.

نکته ادبی: ترکیب 'قضای آسمان' بر آسمانی بودنِ سرنوشت تأکید دارد.

گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا گرنه عشق او قضای آسمانستی مرا

اگر محبت او سرنوشتِ مقدر و آسمانی من نبود، هرگز در این بند گرفتار نمی‌شدم.

نکته ادبی: استفاده از 'ستی' در پایان کلمات کهن در متون کهن فارسی.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: واژه 'بلا' در اینجا به معنای رنج و آزمایش است.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: عبارت 'روزی امانستی مرا' به معنای 'زمانی آرامش داشتم' است.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: تضاد بین بلا و امان، محور اصلی این بیت است.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: کلمه 'روزی' در اینجا همزمان به معنای 'یک روز' و 'زمانی' است.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: استفاده از 'ستی' به عنوان فعل اسنادی گذشته.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: ساختار نحوی جمله کهن و بیانگر حالتی است که محقق نشده است.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: بلا در ادبیات فارسی اغلب با عشق همراه است.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: لحن گلایه‌آمیز شاعر نسبت به تقدیر.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: بهره‌گیری از 'امان' به معنای امنیت و آرامش.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: تکرارِ بیت برای تأکید بر شدتِ فقدانِ آرامش.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: ساختار 'امانستی مرا' نشان‌دهنده یاری‌طلبیدنِ شاعر است.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: تأکید بر ناپایداری آرامش در زندگی عاشق.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: رابطه علت و معلولی بین عشق و بلا.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: بیان حسرت به زبان ادبی ساده.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: تداومِ فضای یاس‌آلود.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: استفاده از 'روزی' به عنوان قید زمان.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: تأکید بر استمرار رنج.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: استفاده از واژگانِ ساده اما عمیق.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: نکته نحویِ کهنِ 'ستی' برای نشان دادن فعلِ معکوسِ آرزویی.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: تداعی‌گر مفاهیم عرفانی کهن.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: بازتاب درد درونی عاشق.

از بلای عشق او روزی امانستی مرا

اگر بلای عشق او نبود، یک روز هم که شده از درد و رنج در امان می‌ماندم.

نکته ادبی: اشاره به سرنوشت ناگزیر.

گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی

اگر روزی فرصتی پیدا می‌کردم که به وصال او برسم و آرام بگیرم.

نکته ادبی: ترکیب 'بر زمین پای آمدن' کنایه از آرام گرفتن و استقرار یافتن است.

گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی

اگر روزی فرصتی پیدا می‌کردم که به وصال او برسم و آرام بگیرم.

نکته ادبی: پای آمدن، استعاره از تعادل و آرامشِ روحی است.

گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی

اگر روزی فرصتی پیدا می‌کردم که به وصال او برسم و آرام بگیرم.

نکته ادبی: وصال در اینجا به معنایِ رسیدن به یار است.

گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی

اگر روزی فرصتی پیدا می‌کردم که به وصال او برسم و آرام بگیرم.

نکته ادبی: شرطی بودن جمله با 'اگر'.

گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی

اگر روزی فرصتی پیدا می‌کردم که به وصال او برسم و آرام بگیرم.

نکته ادبی: تضادِ زمین با آسمان در بیتِ بعد.

گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی

اگر روزی فرصتی پیدا می‌کردم که به وصال او برسم و آرام بگیرم.

نکته ادبی: اشاره به آرزوی وصال.

گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی

اگر روزی فرصتی پیدا می‌کردم که به وصال او برسم و آرام بگیرم.

نکته ادبی: استفاده از 'پای آمدن' به عنوان استعاره.

گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی

اگر روزی فرصتی پیدا می‌کردم که به وصال او برسم و آرام بگیرم.

نکته ادبی: تاکید بر تکرار روزهای بی‌وصالی.

گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی

اگر روزی فرصتی پیدا می‌کردم که به وصال او برسم و آرام بگیرم.

نکته ادبی: نکته نحوی: 'مرا' به معنای برای من.

گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی

اگر روزی فرصتی پیدا می‌کردم که به وصال او برسم و آرام بگیرم.

نکته ادبی: ترکیب 'ز وصلش' که نشانه تعلق است.

گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی گر مرا روزی ز وصلش بر زمین پای آمدی

اگر روزی فرصتی پیدا می‌کردم که به وصال او برسم و آرام بگیرم.

نکته ادبی: تکرار برای تأکید بر آرزو.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

آنگاه دیگر نیاز نبود که تمام شب، دست به دعا و تضرع به سوی آسمان داشته باشم.

نکته ادبی: دست بر آسمان داشتن، کنایه از دعا و طلبِ یاری کردن است.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

آنگاه دیگر نیاز نبود که تمام شب، دست به دعا و تضرع به سوی آسمان داشته باشم.

نکته ادبی: آسمان در اینجا نمادِ مرجعِ بالاتر و جایگاهِ الهی است.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

آنگاه دیگر نیاز نبود که تمام شب، دست به دعا و تضرع به سوی آسمان داشته باشم.

نکته ادبی: قید 'همه شب' بر استمرار درد و دعا دلالت دارد.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

آنگاه دیگر نیاز نبود که تمام شب، دست به دعا و تضرع به سوی آسمان داشته باشم.

نکته ادبی: کلمه 'کی' در اینجا به معنای 'چه وقت' یا 'دیگر لزومی نداشت' است.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

آنگاه دیگر نیاز نبود که تمام شب، دست به دعا و تضرع به سوی آسمان داشته باشم.

نکته ادبی: تضاد معنایی زمین در بیت قبل و آسمان در این بیت.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

آنگاه دیگر نیاز نبود که تمام شب، دست به دعا و تضرع به سوی آسمان داشته باشم.

نکته ادبی: تکرارِ پایان‌بخشِ داستانِ عاشقانه.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

چگونه ممکن بود تمامِ شب، دستِ تضرع و دعا را در فراقِ او به سوی آسمان بلند نکنم و با گریه از خداوند گشایش نخواهم؟

نکته ادبی: «کی» در اینجا به معنای استفهام انکاری (چگونه ممکن است) به کار رفته و «دست بر آسمان داشتن» کنایه از دعا و التماس است.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

چگونه ممکن بود تمامِ شب، دستِ تضرع و دعا را در فراقِ او به سوی آسمان بلند نکنم و با گریه از خداوند گشایش نخواهم؟

نکته ادبی: در متون کهن، «کی» به عنوان ادات استفهام، برای تاکید بر محال بودنِ امری (اینجا: دست از دعا کشیدن) به کار می‌رود.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

چگونه ممکن بود تمامِ شب، دستِ تضرع و دعا را در فراقِ او به سوی آسمان بلند نکنم و با گریه از خداوند گشایش نخواهم؟

نکته ادبی: «مرا» در پایانِ بیت، نهادِ اصلیِ جمله است که به معنای «من» به کار رفته است.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

چگونه ممکن بود تمامِ شب، دستِ تضرع و دعا را در فراقِ او به سوی آسمان بلند نکنم و با گریه از خداوند گشایش نخواهم؟

نکته ادبی: فعل «آسمانستی» در اینجا به معنای «آسمان بود» یا «سوی آسمان شد» به کار رفته که در ادبیات کلاسیک رایج است.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

چگونه ممکن بود تمامِ شب، دستِ تضرع و دعا را در فراقِ او به سوی آسمان بلند نکنم و با گریه از خداوند گشایش نخواهم؟

نکته ادبی: ساختارِ «دست از او بر آسمان داشتن» کنایه‌ای است برای نشان دادنِ استیصالِ کامل در برابرِ محبوب.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

چگونه ممکن بود تمامِ شب، دستِ تضرع و دعا را در فراقِ او به سوی آسمان بلند نکنم و با گریه از خداوند گشایش نخواهم؟

نکته ادبی: تکرارِ این بیت در متن، بر شدتِ بیقراری و طولانی بودنِ زمانِ رنجِ عاشق تاکید دارد.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

چگونه ممکن بود تمامِ شب، دستِ تضرع و دعا را در فراقِ او به سوی آسمان بلند نکنم و با گریه از خداوند گشایش نخواهم؟

نکته ادبی: عبارت «همه شب» بیانگر تداوم رنج و استمرارِ دعا و زاری است.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

چگونه ممکن بود تمامِ شب، دستِ تضرع و دعا را در فراقِ او به سوی آسمان بلند نکنم و با گریه از خداوند گشایش نخواهم؟

نکته ادبی: حروف اضافه و ادات در اینجا طبق نحوِ کلاسیک تنظیم شده‌اند تا وزن و آهنگِ کلام حفظ شود.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

چگونه ممکن بود تمامِ شب، دستِ تضرع و دعا را در فراقِ او به سوی آسمان بلند نکنم و با گریه از خداوند گشایش نخواهم؟

نکته ادبی: «دست از او» به معنای دست از یادِ او یا دست از طلبِ اوست که در سیاقِ دعا معنا می‌شود.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

چگونه ممکن بود تمامِ شب، دستِ تضرع و دعا را در فراقِ او به سوی آسمان بلند نکنم و با گریه از خداوند گشایش نخواهم؟

نکته ادبی: استفاده از افعالِ گذشته‌ی استمراری در این بیت، تداومِ حالِ روحیِ عاشق را نشان می‌دهد.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

چگونه ممکن بود تمامِ شب، دستِ تضرع و دعا را در فراقِ او به سوی آسمان بلند نکنم و با گریه از خداوند گشایش نخواهم؟

نکته ادبی: آهنگِ کلام، حزین و پرسشگر است که بر فضایِ سوگوارانه‌ی شعر می‌افزاید.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

چگونه ممکن بود تمامِ شب، دستِ تضرع و دعا را در فراقِ او به سوی آسمان بلند نکنم و با گریه از خداوند گشایش نخواهم؟

نکته ادبی: ایهامِ کلمه‌ی «آسمانستی» که می‌تواند هم مکان را برساند و هم جهتِ توجهِ عاشق را.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

چگونه ممکن بود تمامِ شب، دستِ تضرع و دعا را در فراقِ او به سوی آسمان بلند نکنم و با گریه از خداوند گشایش نخواهم؟

نکته ادبی: سادگی در بیان، عمقِ احساسِ عاشقانه را برجسته‌تر می‌کند.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

چگونه ممکن بود تمامِ شب، دستِ تضرع و دعا را در فراقِ او به سوی آسمان بلند نکنم و با گریه از خداوند گشایش نخواهم؟

نکته ادبی: تداومِ ساختارِ پرسشی در ابیات، بر حیرتِ عاشق در وضع موجود دلالت دارد.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

چگونه ممکن بود تمامِ شب، دستِ تضرع و دعا را در فراقِ او به سوی آسمان بلند نکنم و با گریه از خداوند گشایش نخواهم؟

نکته ادبی: نظمِ واژگان، حاکی از اضطرابِ درونیِ شاعر است.

کی همه شب دست از او بر آسمانستی مرا

چگونه ممکن بود تمامِ شب، دستِ تضرع و دعا را در فراقِ او به سوی آسمان بلند نکنم و با گریه از خداوند گشایش نخواهم؟

نکته ادبی: پایان‌بندیِ این سری ابیات، با بازگشتِ ضمیرِ «مرا»، بر فردیتِ تجربه‌ی عشق تاکیید دارد.

گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من

اگر گیسوانِ پرده‌درِ او که ماهیتِ اسرار را آشکار می‌کند، رازِ عشقِ پنهانِ مرا فاش نمی‌کرد، هیچ‌کس از حالِ درونیِ من باخبر نمی‌شد.

نکته ادبی: «پرده‌سوز» مرکبِ وصفی است به معنای فاش‌کننده و افشاگر.

گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من

اگر گیسوانِ پرده‌درِ او که ماهیتِ اسرار را آشکار می‌کند، رازِ عشقِ پنهانِ مرا فاش نمی‌کرد، هیچ‌کس از حالِ درونیِ من باخبر نمی‌شد.

نکته ادبی: «گشادی» فعلِ ماضی از مصدرِ گشادن است که به معنای «باز کرد و آشکار ساخت» می‌باشد.

گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من

اگر گیسوانِ پرده‌درِ او که ماهیتِ اسرار را آشکار می‌کند، رازِ عشقِ پنهانِ مرا فاش نمی‌کرد، هیچ‌کس از حالِ درونیِ من باخبر نمی‌شد.

نکته ادبی: تضاد میان «پرده» و «راز»، عنصر اصلیِ کشمکشِ درونیِ این بیت است.

گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من

اگر گیسوانِ پرده‌درِ او که ماهیتِ اسرار را آشکار می‌کند، رازِ عشقِ پنهانِ مرا فاش نمی‌کرد، هیچ‌کس از حالِ درونیِ من باخبر نمی‌شد.

نکته ادبی: نقشِ دستوریِ «زلف» در اینجا فاعلی است که راز را گشوده است.

گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من

اگر گیسوانِ پرده‌درِ او که ماهیتِ اسرار را آشکار می‌کند، رازِ عشقِ پنهانِ مرا فاش نمی‌کرد، هیچ‌کس از حالِ درونیِ من باخبر نمی‌شد.

نکته ادبی: «رازِ من» مفعولِ جمله است که توسطِ زلفِ معشوق فاش شده است.

گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من

اگر گیسوانِ پرده‌درِ او که ماهیتِ اسرار را آشکار می‌کند، رازِ عشقِ پنهانِ مرا فاش نمی‌کرد، هیچ‌کس از حالِ درونیِ من باخبر نمی‌شد.

نکته ادبی: ادبیاتِ تمثیلی در این بیت، بسیار رایج در سنتِ غزل‌سرایی برای توصیفِ رسواییِ عشق است.

گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من

اگر گیسوانِ پرده‌درِ او که ماهیتِ اسرار را آشکار می‌کند، رازِ عشقِ پنهانِ مرا فاش نمی‌کرد، هیچ‌کس از حالِ درونیِ من باخبر نمی‌شد.

نکته ادبی: فعلِ شرطی «گشادی» نشان از یک واقعیتِ محقق‌نشده در صورتی دیگر دارد.

گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من

اگر گیسوانِ پرده‌درِ او که ماهیتِ اسرار را آشکار می‌کند، رازِ عشقِ پنهانِ مرا فاش نمی‌کرد، هیچ‌کس از حالِ درونیِ من باخبر نمی‌شد.

نکته ادبی: شخصیت‌بخشی به زلف که قدرتِ گشودنِ راز را دارد.

گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من

اگر گیسوانِ پرده‌درِ او که ماهیتِ اسرار را آشکار می‌کند، رازِ عشقِ پنهانِ مرا فاش نمی‌کرد، هیچ‌کس از حالِ درونیِ من باخبر نمی‌شد.

نکته ادبی: مفهومِ رسوایی در این بیت به زیباییِ معشوق نسبت داده شده است.

گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من

اگر گیسوانِ پرده‌درِ او که ماهیتِ اسرار را آشکار می‌کند، رازِ عشقِ پنهانِ مرا فاش نمی‌کرد، هیچ‌کس از حالِ درونیِ من باخبر نمی‌شد.

نکته ادبی: ساختارِ جمله‌ی شرطیِ «اگر...، ...» نشان از اندوهِ شاعر از فاش شدنِ رازش دارد.

گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من گرنه زلف پرده سوز او گشادی راز من

اگر گیسوانِ پرده‌درِ او که ماهیتِ اسرار را آشکار می‌کند، رازِ عشقِ پنهانِ مرا فاش نمی‌کرد، هیچ‌کس از حالِ درونیِ من باخبر نمی‌شد.

نکته ادبی: استفاده از واژگانِ فاخر در عینِ سادگیِ ساختار.