آی واژه - گنجینه سخن

هر چند چو بحر تلخکامی، این کار تو را بس است، جامی!

کز موج معانی ات ز سینه افتاد به ساحل این سفینه

مرهم نه داغ دلفگاران تسکین ده درد بیقراران

شیرین شکری ست نورسیده از نیشکر قلم چکیده

شعری که ز خاطر خردمند زاید، به مثل بود چو فرزند

فرزند به صورت ارچه زشت است در چشم پدر نکوسرشت است

ای ساخته تیز خامه را نوک! ز آن کرده عروس طبع را دوک!

می کن ز آن نوک، خوش نویسی! ز آن دوک ز مشک رشته ریسی!

می زن رقمی به لوح انصاف! دراعهٔ عیب پوش می باف!

چون شعر نکو بود، خط نیک باشد مدد نکویی اش، لیک

گردد ز لباس خط ناخوب در دیدهٔ عیب جوی، معیوب

حرفی که به خط بدنویسی، در وی همه عیب خود نویسی

در خوبی خط اگر نکوشی، از بهر خدا ز تیزهوشی،

حرفی که نهی، به راستی نه! کز هر هنری است راستی به

و آن دم که نویسی اش، سراسر با نسخهٔ راست کن برابر!

چون خود کردی فساد از آغاز، اصلاح به دیگران مینداز!

کوتاهی این بلندبنیاد، در هشتصد و نه فتاد و هشتاد

ور تو به شمار آن بری دست باشد سه هزار و هشتصد و شصت

شد عرض ز طبع فکرت اندیش در طول چهار مه، کم و بیش

در یک دو سه ساعتی ز هر روز شد طبع بر این مراد، فیروز

هر چند که قدر این تهی دست زین نظم شکسته بسته بشکست،

زو حقهٔ چرخ، درج در باد! ز آوازهٔ او زمانه پر باد!

هفت اورنگ - لیلی و مجنون