دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۶۴
عراقی
ای لطف تو دستگیر هر رسوایی
وی عفو تو پرده پوش هر خود رایی
بخشای بدان بنده، که اندر همه عمر
جز درگه تو دگر ندارد جایی