دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۲۴
عراقی
آخر بدمد صبح امید از شب من
آخر نه به جایی برسد یارب من؟
یا در پایت فگند بینم سر خویش
یا بر لب تو نهاده بینم لب من