دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۸
عراقی
هر دم شب هجران تو، ای جان و جهان
تاریک تر است و می نگیرد نقصان
یا دیدهٔ بخت من مگر کور شده است؟
یا نیست شب هجر تو را خود پایان؟