دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۱۱۰
عراقی
پیوسته صبور و رنج کش می باشم
وندر پی عاشقان ترش می باشم
دل در دو جهان هیچ نخواهم بستن
با آنکه مرا خوش است خوش می باشم