دیوان اشعار - رباعیات
رباعی شمارهٔ ۹۲
عراقی
خاک سر کوی آن بت مشکین خال
می بوسیدم شبی به امید وصال
پنهان ز رقیب آمد و در گوشم گفت:
می خور غم ما و خاک بر لب میمال